Zo en toen legde ik mijn telefoon neer. Ik heb er een zwaar hoofd van, maar voel gelijk al de rust indalen. Mijn lijf en hoofd juichen en ik hobbel er achteraan. Mijn zenuwstelsel heeft langer nodig maar het voelt nu al als vakantie. Een moeten valt weg, lijkt wel. Ik kijk uit naar de komende 2 dagen – mijn offline experiment van de social media. Ik neem me voor om in mijn offline vakantietje telkens wat te schrijven om je mijn gevoel te laten ervaren.
Maar hoe voel je je dan nu hoor ik je vragen?
Moe, zwaar in het hoofd, somber, energieloos, inspiratieloos, niet vooruit te branden vooral qua beslissen, onrustig. Mijn hoofd zit vol, mijn lijf is gespannen en staat continu aan alsof je ter hoogte van je onderrug niet kunt ontspannen en op je billen kunt gaan zitten, alsof iets je continu vraagt om op te staan. Dus gespannen, zoekende naar mijn vertrouwde rust, inspiratie en energie met het gevoel dat ik geen tijd heb en maar achter de feiten aanloop. En niets komt echt af, omdat ik niet begin of het oppak. Er is één voordeel, er komen weinig nieuwe ideeën bij zodat mijn to do lijst niet groeit.
Eigenlijk klopt mijn gevoel helemaal met het seizoen. Het is tijd van pas op de plaats, van afronden, afsluiten, opruimen, plaats maken voor : nieuwe energie voor prachtige nieuwe dingen volgend jaar. Het is een tijd van vertragen. EN die voel ik alsof de handrem wordt aangetrokken maar mijn lijf beweegt nog even door en reageert vertraagd. Deze offline actie helpt me een handje mee voor het goede doel. In alle rust ga ik nu mijn ademoefeningen en meditatie doen.
Ik neem een diepe adem in en zucht uit terwijl ik mijn telefoon op zijn kop op tafel leg. Het voelt nu al minder gejaagd. Ook ben ik me er heel bewust van dat ik ineens alle tijd van de wereld heb en niet hoef te haasten met niets. Nu eens niet het gevoel dat ik tijd te kort kom. Eens kijken of dat gejaagde gevoel er zo ook minder is dan op andere dagen als ik mijn oefeningen doe.
Het was fijn, Ik was vergeten hoe mijn lichaam geniet van mijn yoga routine. Vandaag maar weer eens opgepakt na maanden. Mijn lijf is echt tekort gekomen. Het schreeuwt om bewuste beweging. Alleen dat al geeft instant ontspanning. Ik realiseer hoe het internet je in je hoofd trekt uit je lijf en dus daarmee de ontspanning en mogelijkheid om te ontspannen gelijk meeneemt. Je bent letterlijk gewired en alle zintuigen staan aan, het zenuwstelsel staat op scherp, op ontvangen, continue. En dit kost zoveel energie en focus.
Ik voel nog meer de moeheid en het gepiep in mijn oren. De druk in mijn hoofd neemt toe. Ik zie nu ook dat ik steeds maar door wil uit angst de boot te missen. Heb nu al besloten dat ik mijn 2 dagen offline van de socials verleng met in het weekend ook geen mail, internet of computerwerk. De stekker trek ik er even in stapjes uit.
Ik besef me dat ik instant tijd, veel tijd, krijg en dus alles in rust kan doen. De haast mag eraf. Het gaat sowieso vele malen sneller dan voorheen. EN dat geeft ook rust.
Whatsappen denk ik nog even over na. EN dan heb je die telefoon in je handen voor de e-mail en whatsapp en voordat je er erg in hebt, wil je op dat icoontje drukken. Gewoonte, gewoonte, gewoonten. Ze zijn hardnekkig, ‘zo gewoon’. Die gewoonte ga ik dus ont-doen, in de hoop dat het snel geen gewoonte meer is.
Er is tijd, de dag heeft weer een begin, zonder het verloop te zijn van gisterenavond. Zo fijn. Ter info, ik werk vanuit huis, dat mist de drukte van collegae ed., maar ook daar kun je met meer bewustzijn aanwezig zijn, van een afstandje dat is, als je durft te vertragen.
Oeps, meldingen ook maar even uitzetten, geen piepjes meer, geven ook dat gejaagde gevoel.
Die mobiel is een soort continue handenbinder, reminder, GPS en wandelende encyclopedie die jij niet loslaat maar hij jou ook niet.
Merk dat mijn behoefte om te aarden zich vertaalt heeft in het nuttigen van grote hoeveelheden 100% chocolade, om van die onrust af te komen die het internet mij geeft. Vroeger was het op vele fronten zo gek nog niet. Niet deze vreselijke afleidingen en ‘zenuw’slopende apparaten. Ze slopen ons zenuwstelsel zonder dat we er erg in hebben totdat het te laat is en er mentale problemen ontstaan in onze bovenkamer. Kortsluiting noem ik het, een oververhitting. Het is tijd om te vertragen en af te koelen. Wat hadden ze een rust vroeger verwacht ik. Nu zouden we het saai noemen omdat we zo gewend zijn alles buiten onszelf te zoeken, in deze andere virtuele wereld.
Alles gaat nu zoveel sneller. In mijn eerste job kopieerde mijn secretaresse mijn memo’s, die vervolgens werden verstuurd met de interne post in van die gele enveloppen. Reacties kwamen vaak dagen later. Je had tijd om af te ronden en het volgende voor te bereiden voordat je reactie kreeg. Nu kan de reactie er met enkele minuten al zijn. Alles loopt door elkaar de hele dag door.
En de telefoon zat vast aan de muur en je kon er alleen mee bellen in huis. Buitenshuis was je los van alles, vrij. Nostalgie?
Oh ja stel dat 10% van Nederland zijn social media eens een aantal dagen niet zou gebruiken en dus niet zou posten. Wat zou dat wel niet aan energie schelen. En wereldwijd? We zouden heel wat minder voetbalvelden vol zonnepanelen nodig hebben. En dan heb ik het nog niet over het gebruik van Chat GPT ed.
Veel onrust valt weg merk ik. Voor wat extra ontspanning heb ik mezelf verwend met een Ayurvedische marma om te ontladen.
Heerlijk was het. Mijn hoofd is weer helder en mijn lijf ontspannen.
Die icoontjes zijn indringend. Zonder dat je er erg in heb klik je erop. Zo’n gewoonte even de socials af te lopen als je op je telefoon zit. Zo ook, ’s ochtends als je wakker wordt in bed, even dat lijstje af. Ook ik trapte er in. Gelukkig herinnerde ik me snel de afspraak die ik met mezelf had gemaakt. Oeps. Stop!
Inmiddels is het 17:00 na een eerste hele dag zonder en ik kan niet anders zeggen dan dat ik zoveel meer rust ervaar. Die rust heeft zich gelijk vertaald in mooi werk wat al maanden op me lag te wachten. Het is alsof ik weer focus terug heb en inspiratie. Het gejaagde onbestemde doelloze gevoel heeft plaats gemaakt voor richting en focus, helderheid. Erg fijn. Weer mezelf te kunnen voelen en 100% aanwezig te zijn in plaats van een slaaf te zijn van mijn telefoon. Ook de vele piepjes van dat ding heb ik uitgeschakeld om niet daardoor steeds te worden afgeleid. Echt een goede zet dit.
Aanrader deze time-out.
Geen socials maar nog wel op de PC, internet en whatsapp. Je kunt niet meer zonder tegenwoordig. Maar komende weekend het slot ook op de PC tot maandag. Het lijkt wel een mini retraite. Ik hoor mijn gedachten weer en voel hoe ik meer in mijn lijf gezakt ben in plaats van dat aanstaan gevoel wat het scrollen geeft. En dan kun je je afvragen wat het je oplevert. Ik leid weer in plaats van dat ik geleid word en lijd.
Ik ben zo happy. Twee echte lastige klussen waren binnen no-time klaar, boven verwachting qua resultaat. Dat geeft rust. Toch maar even doorgepakt in het weekend. Als de flow er is moet je hem optimaal benutten en vooral niet stoppen. Dus een PC-loos weekend volgt, maar de socials bleven uit. Dat icoontje heb ik zeker uit gewoonte meerdere keren ingedrukt maar de behoefte en de gejaagdheid verdwenen snel.
Echt veel gedaan met op zaterdag een geniaal idee. Mijn dag was ’s ochtend vroeg al top, gelijk uitgewerkt en volgende week voer ik hem door in mijn produkt. Ik kon wel een vreugdedans doen met mijn idee. Dit had ik echt nodig en het was zo simpel. Zo zie je maar als je weer dicht bij jezelf staat, komen dingen vaak vanzelf op en hoef je nauwelijks moeite te doen. Alleen een beetje luisteren en openstaan, zeg ik wel eens. Intuïtie heeft gewoon rust nodig. Geweldig moment. Happy.
Hoe houd ik dit gevoel vast als ik er toch weer op ga? Voordat ik er erg in heb, zuigt het mij er weer volledig in. Dus ik bedacht, een vast moment in te bouwen op de dag voor al de socials en posts te maken in mijn notities tot het moment dat ik online ga.
Spannend en stiekem toch wel benieuwd wat ik aantref op de socials na mijn laatste post. Zeker benieuwd of mensen mij gevolgd zijn in mijn offline actie.
En hoe voel ik me nu?
Opgeladen, weer vol inspiratie, ontspannen, blij met een open vizier voor volgende stappen. Ik heb weer zin en goede moed.
Volgend weekend geen PC dan?
To be continued.
update: volgens mij is er maar 1 oplossing nl. op de high-way of niet. De hele dag erop of niet, ervaar ik.
Esther Verhoek
Reageren kan via het contactformulier onder contact.
