Het doet me pijn aan mijn hart hoe hard je moet vechten voor je saneness als je omgeving je niet vertrouwt dat je ok bent. 

Nu gaat het niet om mij, maar anderen herinneren mij aan mijn eigen situatie van 10-20 jaren geleden waarin mijn omgeving ingreep als ze vonden dat ik psychotisch was. Artsen, psychiaters, de crisis opvang of mijn ouders werden gebeld. Zelfs mijn partner destijds kon ik niet vertrouwen hierin. Mij mijn tijd gunnen was er niet bij en er werd vaak buiten mijn medeweten om ingegrepen. Men liet me ook geen keuze anders dan pillen slikken, wilden ze er voor me zijn. Vreselijk zo klem te zitten. 

Of in de tijd dat ik steeds sterker werd, mij vertrouwen, ook al moest ik even vechten voor mezelf, was ook erg lastig. Ze vertrouwden niet wat ik te zeggen had, hoe ik dit ook bracht, behalve mijn behandelaar en vriendinnen. 

Dit maakte me zo zo boos. Zo machteloos en aan de gratie van mijn omgeving overgeleverd. 

Zoveel machteloosheid

Steeds maar dat gevecht aan te moeten gaan. Steeds maar weer die twijfel moeten voelen bij de anderen in jou en in hun je niet geloven. En dan, toen ik al jaren gestopt was met mijn medicatie de vraag krijgen “Gaat het wel goed me jou?” En mijn angst, kan ik hen wel vertrouwen dat ze geen gekke dingen doen achter mijn rug om en mij op laten nemen. Zelfs mijn eigen gezin en ouders daar niet blindelings in kunnen vertrouwen. Uiteraard was het goed bedoeld en juist uit heel veel liefde, maar ook… Dood eng!

Ergens word je behandeld als klein kind en word je al je autonomie en regie ontnomen, wat feitelijk mensonwaardig is. 

Echt verbinden en luisteren doen er maar weinigen. Mijn vriendinnen en psychiater zagen mijn kracht en wie ik was. De meeste mensen willen het fixen, uit zorg, maar toch, zonder te kijken naar het lijdend voorwerp. Fixen ontneemt iemand precies al zijn kracht en wat hij leren mag. Hoe moet je hem dan ooit terugvinden, je kracht en jezelf. Vallen en opstaan is toch wat je zelfvertrouwen geeft…

Ik ben inmiddels sinds 2011/2012 medicatie vrij, in 2016 ontslagen uit de Psychiatrie en sta volledig in mijn kracht doordat ik het ben aangegaan. 

Het gevecht aangaan

Inmiddels weet ik wat mijn gevoeligheid, die enorme sensitiviteit, want zo ervaar ik het, nodig heeft en hoe ik het kan kanaliseren en om kan zetten in mijn kracht. Want dat is wat het is, het is mijn kracht en ik laat het niet meer mijn zwakte worden. Inmiddels weet ik om te gaan met mijn super creatieve snelle geest en alles wat ik zie, voel en ervaar. Het iets krachtigs en prachtigs kan ik wel zeggen mits ik wel goed luister naar wat mijn lichaam en geest nodig hebben. 

Ik keek het aan, ging het gevecht ermee aan, geen achteroverleunmodus meer. Ik leerde die energie en sensitiviteit besturen zodat ik niet meer over dat randje kukelde waar het voor anderen onbegrijpbaar wordt. Ik herwon mijn vertrouwen, nam regie en pakte mijn autonomie terug. Ik leerde wat zelfvertrouwen was, overwon al mijn angsten en misschien wel de grootste angst, de angst voor mijn eigen grootsheid, dat moois wat ik hier te brengen heb, vanuit wie ik ben en waarmee ik in mijn kracht sta. Ik ging op eigen grond staan en liet me daar niet meer vanaf drukken. 

Zo lang leefde ik niet mijn leven, zat ik vast in een soort van gevangenis die ik samen met anderen om me heen had gebouwd als een soort van bescherming van mezelf. Juist een harnas waardoor wie ik als mens ben niet meer mocht en kon zijn.

Verplaats je in de ander

Alsjeblieft, luister, verbind je met degene, ontneem hem of haar zijn rechten en vrijheden en bovenal eigen verantwoordelijkheid en zelfstandigheid niet. Daar help je hem of haar niet mee. Wees er gewoon als het nodig is, overleg en doe niets achter iemands rug om. (Echt gevaar daargelaten maar dan nog houd het menselijk).

En durf ook te zien dat het niet altijd nodig is om te helpen en hoe iemand soms ineens voor zichzelf gaat staan. In zijn eigen kracht die hij eindelijk weer gevonden heeft na misschien wel jaren in de achteroverleun modus te hebben geleefd omdat hij niet de kans kreeg om voor zichzelf te vechten. Die dappere en knappe strijd om weer zichzelf te worden. 

Het is niet voor niets mijn missie om mensen in hun kracht te zetten. Ik weet als geen ander hoe het is om hem jarenlang kwijt geweest te zijn en welk gevecht het geweest is om er weer te mogen zijn, mezelf!

Ben je omstander van iemand met een bipolaire of psychosegevoeligheid en wil je er echt zijn voor je vriend of dierbare, dan hoop ik dat deze blog je daarin ondersteunt.

Oh en die zorg van de ander, juist vanwege je verleden, gaat misschien wel nooit over. En dat is oké en lief. Nog steeds hoor ik het in de stem. Maar de twijfel is weg en het vertrouwen in mij is er.